چقدر دوست داشتني مي شوي

وقتي به بهانه كفشهاي پاشنه بلندت وترس از افتادن

دستم را مي فشاري

دنيا چقدر زيبا مي شود

وقتي از سر شانه تو

نگاهش مي كنم

جلوي چشمان خورشيد

دريا هر روز آب ميرفت و جزيره ام كش مي آمد

جلوي چشمان خورشيد

ابرها قطره اي آب از دستشان نمي چكيد

وجزيره آنقدر كش آمد

كه دريارا پوشاند

جلوي چشمان خورشيد...

اه

خورشيد، بود و نبودش چه فرق مي كند؟

حالا كه ماهي ها

با لبخندي بر لب كنار هم خوابيده اند

و من ديگر نمي توانم

شعرهاي عاشقانه ام را

درون بطري به دريا بسپارم

چقدر دوست دارم

در كنار ماهي ها

آرام به خواب بروم

امروز از صبح كه برف اومده و هوا سرده همش ياد مادرم

ميوفتم، كاش مي شد شب پتومو بندازم روش تا گرمش بشه.

گلومو بغض گرفته...

قطره هاي باران

شاد و پر سر و صدا

روي برگهاي سبز

سرسره بازي ميكنند

كسي 

اندوه ابر را نميبيند

دارم ديوونه ميشم

براي مادرم و من دعا كنيد

 ۲

برگ هاي رها

روي بادهاي پائيزي سُر مي خورند

و از دل پنجره

وارد اتاق مي شوند

صداي خشخششان

شعرها را كوچ ميدهد به دفترم

اما انگار

شعرهاي وحشي

مسيرشان را گم كرده اند

بخشي در شومينه مي سوزند

وبخشي با دود سيگار

از اتاق خارج ميشوند...

مي بندم

پنجره

دفتر

وچشمانم را

۱

پائیز

فصل كوچ اشعار به دفترم

 فرا رسيده

 اما انگار

 شعرها مسيرشان را گم كرده اند

 بخشي در شومينه مي سوزند

 وبخشي با دود سيگار

 از پنجره مي گريزند

 دفترم مچاله مي شود در آتش شومينه

 ومن در كاناپه

 پ ن: شعر۲   را بعد از نقد استاد گروس عبدلملکیان به شعر ۱ نوشتم

دوس دارم نظر شما دوستان روهم بدونم

ویرایش شده در یک شنبه ۲۴/۷/۱۳۹۰

صفحه موبايلم لمسيست

و چه لذت بخش مي شود

وقتي عكس تو پس زمينه اش هست

============

گندمهارا وقتي زرد مي شوند

درو مي كنند

انسانهارا

وقتي سبز

                  قطار رفت

              من رفتم

ایستگاه ماند

و بدنی روی ریل!

زمان به احترام ما مي ايستد

در آن لحظه

كه در كوچه باغ چشمان هم قدم مي زنيم

لي لي كنان گم مي شويم

و بعد يكديگر را

در آغوش هم

پشت بوته هاي گل سرخ پيدا مي كنيم...

براي لحظاتي فراموش مي كنم

تهران را

و چشمان دخترانش

كه به همان اندازه

دود آلود

پيچيده و ناامنند

شاهد مرگ غم انگيز بهارم، چه كنم؟

ابر دلتنگم، اگر  زار  نبارم  چه  كنم؟

نيست از هيچ طرف راه برون شد ز شبم

زلف افشان تو گرديده حصارم، چه كنم؟

من كزين فاصله غارت شده چشم توام

چون به ديدار تو افتد سر و كارم چه كنم؟

يك به يك با مژه هايت دل من مشغول است

ميله هاي قفسم  را  نشمارم  چه كنم؟

آبي بود

دلش آبي بود و چشمش

سرخ بودم

حتي وقتي پرت شدم به گوشه تابلو

و با ضربات قلم مو پخش شدم

بخشي از خودش را

به زرد بخشيد

سبز متولد شد...

و من همچنان سرخ بودم

در حسرت بنفش

كه جايش خالي بود...

بگذريم

[]

شايد نقاش تابلويش  را

با همين تصوير، دوست داشته باشد

آنقدر كه به جاي انداختن درآتش شومينه

به ديوار خانه اش بياويزد

و به آن افتخار كند

هیچ وقت دوس ندارم برای رژیمی افتخار آفرینی کنم

که وقتی ببری و تو اوج باشی توی اخبارشون بگن:

ارغوان رضایی تنیسور ایرانی ساکن فرانسه...

و وقتی ببازی بگن:

ارغوان رضایی تنیسور فرانسوی ایرانی تبار...!!!

چگونه درگیرت نباشم

وقتی فندک یادگاریت

سیگاریم میکند

-------------

به قدرتش ایمان می آورم

اگر بتواند

دوزخی زجر آور تر از زمین بیافریند

------------

اندکی از نگاهش دزدیدم

شاه دزد بود

دلم را دزدید!

گاهي تنگ مي شود

تخت خواب دو نفره ام

براي يك نفر

آنقدر تنگ

كه جايي براي خواب نمي ماند

تبعيد مي شوم به پياده رو

سيگاري مي كشم

از پشت در خانه تا سپيده ي صبح

قدم هاي كالم

به جايي نمي رسند

فكر مي كنم

به تخت خوابم

وبه پتويي كه رويش نكشيدم

تا گرم بماند

هميشه دوست داشتم برم مسافرت،

 يك جاي دور و هيچ وقت بر نگردم

شايد اگر شجاعت بچه گيم را داشتم تا حالا رفته بودم

اولين بار كه تصميم به رفتن گرفتم پنج سالم بود

سيم زيردريايي را زدم تو برق، درش را باز كردم

هفت تيرمو پرت كردم تهش با سر رفتم تو جا نشدم

از پا امتحان كردم سخت بود ولي تونستم قرارمون

اين بود من كه داخلش رفتم پسر همسايه در رو ببنده

و زير دريايي رو روشن كنه

يك دفعه مادرم از راه رسيد و پسر همسايه رو ديد

گفت: به لباسشويي دست نزن اتصالي داره

قراره فردا تعميركار...

يك آن سر منو ديد كه از زير دريايي بيرون زده

گفت: پدرسگ اون تو چه غلطي مي كني چه جوري

رفتي تو؟ دويد و يقه ي منو گرفت كشيدم بيرون

چك زد توي گوشم گفت: برو گمشو توي اتاقت

 تا شب حق نداري بيرون بياي، اگه برق خشكت

مي كرد جواب باباتو كي مي خواست بده

هيچ وقت نتونستم مادرمو ببخشم.

با ناخنهايم شخم مي زنم سرم را

ترسناك شده ام

آنقدر كه حتي تنهايي

از تنها شدن با من مي ترسد

شايد امشب

تفنگي هم بسترم باشد

با دلي پر

لب بر لبش

بگذارم

تا در دهانم عق بزند

زمين صاف و روان

زير پاهايم مي چرخيد

بسته بودم چشمانم را

مثل وقت تاب خوردن

مثل بچگي

...

به تو گير كردم 

به زمين افتادم

و چشمانم بي اجازه نفس كشيدن تورا

زير شانه ام را گرفتم

بلند شدم

تنم را تكاندم

پاك نمي شدي

از تنم از چشمانم

رژ لبت به گونه هايم چسبيده بود

...

زمين ديگر گرد نبود

صاف نبود

و بچه گيم  با چشماني بسته

سر ميخورد و دور مي شد

بهشت مي شد دنيا و آخرت ما

اگر بوسيدن

اندكي ثواب داشت

آراسته و شيك با كت و شلوار نو و كيف سامسونت به دست

پشت در خانه رسيد آرام كليد را داخل قفل كرد و پيچاند،

وارد شد ناگهان صدايي شنيد:

كيفتو بندازو آروم برگرد.

اين كارو كرد، به محظ اينكه برگشت

به سينه اش شليك شد، شروع كرد به تقلا و

التماس براي زنده ماندن، شليك بعدي به سمت پيشانيش بود.

دستش را روي صورتش گرفت خيسي را حس كرد و به زمين افتاد

شروع كرد به غلت زدن و دست و پا زدن وناله كردن

درعين حال كفشهايش را هم از پايش در آورد و بي حركت شد

چشمهايش بسته بود

حس كرد كه ضارب كنارش دو زانو نشست

كمي فشار پلكهايش را كم كرد روزنه اي باز شد.

ديد كسي كه كنارش نشسته به آرامي يكي از

نخهاي حاشيه ي قالي را كند و لوله كرد وتا كنار سرش پايين آورد

چيز نا خوشايندي در گوشش حس كرد ولي تكان نخورد

ضارب گفت:هي چاقي بسه ديگه خودتو چس نكن.

بهت دستور ميدم زنده بشي تا سه مي شمارم بعد پاشو.

اصلا نمي خواد پاشي تا صبح همينجا بمون فقط گوش كن چي بهت ميگم

اگه فردا برام تفنگ ساچمه اي نخري با دمپايي ميكشمت.

اصلا به مامان ميگم ديگه خونه رات نده....

مرد به اين فكر ميكرد كه از فردا بايد با تفنگ ساچمه اي كشته شود!!!

قراره دختر يكي از دوستام اوايل بهار به دنيا بياد

براش اسم انتخاب كردن. باران.

اسم خانوادگيشون بهاريه. باران بهاري

نميدونيد چقدر به وجد اومدم وقتي اسمشو شنيدم

ياد كساني مثل اميد زندگاني و زنده ياد پيمان ابدي افتادم

دوستم شاعر نيست ولي به نظر من شعري ماندگار

خلق كرده. مگه ميشه آدم اسمش باران بهاري باشه

و كسي پيدا بشه كه دوستش نداشته باشه...

چقدرهمه باهم مهربونتر ميشدن

اگر شاعرها اسم تمام آدم هارو انتخاب ميكردن

داشتم مي دويدم،.نفس نفس مي زدم. زرافه هم دنبالم بود.

بعضي وقتها فاصله اش با من به كمتر از دو متر مي‌رسيد.

شتاب مي گرفتم و دور مي شدم. بر مي گشتم پشت سرم را نگاه مي كردم.

گردنش لق مي زد. خنده ام مي گرفت. تمام بدنش سياه بود.

با خالهاي سفيد زبانش ام آويزان بود. هر چند لحظه يكي از چشمهاشو با زبانش تميز مي كرد.

هرشب سگي هار

خوابهايم را ميخورد و قي ميكند

سايه ات

بختكيست روي سرم

نه،

به من زل نزن چيزي نگو

بگذار جذب زمين شود

گرد باد درونم

فرو نشيند

ويار جويدن مردمك چشمت

شايد شبي راحت بخوابم

آنقدر راحت كه بيدار شدن را فراموش كنم

عمر نوحي را به پايت ريختم

گرچه خوب ميدانم

عاقبت كشتي ام را تو به آتش مي كشي

 ==================

از تو خواستم

كه خانه ات را در دلم بسازي

وتو كلنگ به دست آمدي

================

من قطره اي ناچيزم كه در هوايت افتادم

بر من بتاب

تا ارژنگ به پا كنم

 =================

آتش كه از سرها گذشت

چه يك وجب چه صد وجب

بهر ما كه زاده ي آتش و نسل سوخته ايم

از وقتي رفته اي سفر

نمازهايم را

شكسته مي خوانم

 =================

خدايا گمت كرده ام

بسته اند چشمانم را

و عصايي سفيد به دستم داده اند

=================

زلزله اي به بزرگي دلت

تمام تنم را لرزاند

خرابت شدم و جز عشق چيزي در من نماند

================

بيست و شش نخ سيگار

روي كيك تولدم مي سوخت

و من جرا‍ت خاموش كردنم را نداشتم

===============

اين چه عدليست كه به جرم گفتن

واژه ي دوستت دارم

محكوم به سنگسار دو چشمت شده ام

در هيچ دوزخي زمين گير نميشود

تا آغوش آسمان باز است

روي آدمك برفي

 ===============

جرعه اي بيشتر نمانده ام

روزه ات را بشكن

 =========

حتي اگر قفسم شوي

من قناري ميشوم

تا كه بي تو بودنم مرگ شود

==========

ديشب جايت در كادر خالي بود

وقتي كه حوض عكس ميگرفت

از من و ماه كه در آغوش درخت بود

چقدر شبيه رنگين كمان شده اي خدا

تا چشم هايم نبارند

نمايان نمي شوي

==================

بگذار چشمانمان

با هم خلوت كنند

آنگاه زايش عشق را لمس كن

==============

هيچ وقت شيشه ي عينكش را تميز نمي كرد

شايد پدر بزرگ مي خواست

كثيفي دنيا را از چشم عينك ببيند

پرچم

چقدر با  روسري  سبز  زيبا   شده     بود

رویش   سفید    بود    و    لبانش     سرخ

مي گفت  پياده روهاي انقلاب را  بوسيده

===================

 دارم تبخير ميشوم

شورم

از وقتي كه از چشمانت ا

                                فتا

                                   د

                                     م

 ======================

مرگ چون طناب دار

حلقه زده بر گردنم

زنده ام تا روي دوش عشق تو ايستاده ام